| تبليغات | X |
مجله ادبی اینترنتی آنتن
شماره سوم پنجشنبه و جمعه۳۰و ۱/مهر وآبان ۱۳۸۸
با این عناوین
از مدایح باصله تا مدایح بی صله
شعر معاصر ایران
شعر روسیه
نمایش نامه
معرفی کتاب
داستان کوتاه
دعوت تحریریه آنتن از نویسندگان شعر و داستان کوتاه
از مدایح با صله تا مدایح بی صله
خواجه شمس الدین حافظ شیرازی
|
|
|
|
احمد شاملو
از دفتر مدایح بی صله
بهتان مگوی
که آفتاب را با ظلمت نبردی در میان است
آفتاب از حضور ظلمت دلتنگ نیست
با ظلمت در جنگ نیست
ظلمت را به نبرد آهنگ نیست
چندان که آفتاب تیغ بر کشد
او را مجال درنگ نیست
همین بس که یاری اش ندهی
سواریش مدهی .
شعر معاصرایران
شعری از بهار اسماعیلی
بوی نفس می دهی
بوی زندگی!
جوانه می زنم این روز ها
تعبیر این بلوغ چیست؟
۹/ ۸۶
مثلثی در راه
شعری از مریم هوله
از آن همه آدم " زندگی " را دوست دارم
- بنشین نعره نزن ریاضت ماه !
وفادارانت عادتمندند پس از شام می خوابند
صبح با خواستگاران و تمساح ها می آید
بنشین!
چه طور بیابانی به من می دهی تا امنیت اغفالم کند؟!
جهان کودکان گرسنه ی من است
بگذار مثل پستانی پر شیر بپاشم
زندگی را دوست دارم اما "طبیعت" مادر من است
- بنشین و حرف نزن نور را از چه می ترساند خفاش
مگر نه آنکه قندیل ها روی جنازه سردش گریه می کنند؟
از آن آدم ها هیچ نمانده این درخشش من است
دوستانم را معده هاشان بلعیدند
و صورت عشقم در پرسپکتیو راه شکست
او شبیه مثلثی خواهد بود که من از قله اش به کوچه می پرم
تا شهر های دور را روی بیابان رسم کنم
و تا ابد آواز بخوانم اما
"زندگی " را دوست دارم !
انتخاب از کتاب مجموعه شعر در کوچه های آتن مریم هوله انتشارات میر کسری چاپ ۱۳۸۲
داستان جدید
شعری از بابک اسماعیلی
از کتاب دارم ماه می شوم ...آبله رو
بین من و هیچ کس اشتراکی نیست
آنچه هستم برایم غریبه است
من داستان جدیدی ام با بی نهایت خواننده
که باور نخواهند کرد روز گاری من اینگونه حقیقی زیسته ام .
دارم دوران می کنم
فاقد تعریف های اولیه زندگی
بدون دلبستگی
بدون وابستگی
شاید رهایی!
اینجا که من هستم یک چیز وجود دارد ، آدمیت ناب
اینجا منم و خودم
هیچ چیز و هیچ کس نیست
منم با خودم
حس غریبی است
ناشناخته
نه دیده ام
نه خوانده ام
هیچ اشتراکی بین من و هیچ کس نیست
منم با خودم
غریب و تنها
تنها
یعنی هستی اما درکی از تو وجود ندارد
غریب
یعنی برای خودم هم
ناآشنام
آنکه با خودش غریبه ای است ، تنهاست و غیر من اش
کسی را ندارد
بیگانه ای است از عشق و احساس تهی
تهران زمستان 1387
شعری از حامد کاظمی
به حمام مي روم
تا زير دوش،
چركهاي اين هفته را هم،
راهي چاهك فاضلاب كنم!
آبِ گرم،
صابون گليسيرين،
شامپوي ضد شوره؛
فشار آب...
همسايه پاييني بگذارد،
بدك نيست!
اما، دلم،
دلم را زير كدام دوش ببرم؟
روح خسته ام را
كدام صابون،
صيقل مي تواند داد؟
داروخانه ي سر خيابان
يا داروخانه ي سيزده آبان،
آيا،
شامپوي ضد دلشوره هم دارد؟!
يا صابون نرم كننده ي اعصاب؟
آيا راننده ي آژانس سر كوچه
آدرس خانه ي دوست را مي تواند
پيدا كند؟
دفتر مسافرتي ميدان بالايي،
تور ساحل آرامش هم
داير مي كند؟
كدام پليسِ سرِ كدام چهارراهِ كدام شهر،
روحهاي سرگردان ما را
به كدام پاركينگهاي آرامش
راهنمايي خواهد كرد؟
...
آب سرد شده؛
ديگر حس حمام رفتن هم نيست!
بيست و چهار مهر هشتاد و هشت
نمایش نامه
سوگلی
نوشته بابک اسماعیلی
کدخدا محمد ابراهیم روی ایوان در حالی که وافور در یک دستش است و انبر در دست دیگرش ، به یک پشتی تکیه داده است. صغری حیاط را با آفتابه آب پاشی می کند. اصغر یونجه های کنار حیاط را مرتب می کند . یک مرغ در وسط حیاط مشغول پیدا کردن دانه برای خوردن است .
حیاط محوطه بزرگی است. یک طرف پله هایی است که به سمت پایین می رود تا می رسد به قنات . بیش از پنجاه پله تا رسیدن به آب قنات فاصله است .
در قسمتی از حیاط طویله قرار گرفته است و تعداد زیادی گاو در طویله نگهداری می شود. در قسمتی دیگر از حیاط محلی برای نگه داری مرغ و خروس ها وجود دارد . بخش اصلی خانه با چند پله بالاتر از زمین شروع می شود . تعداد زیادی اتاق در دو طرف حیاط قرار گرفته است و اتاق های زیادی هم تو در تو عمق یافته اند . این خانه محل زندگی کد خدا محمدابراهیم و هر سه همسرش است .
کدخدا : (داد می زند) صغری... یکی از این مرغها رو بگیر واسه ظهر کباب کن بخوریم .
صدای فورفور وافور به گوش می رسد . صغری به سمت مرغ حمله ور می شود .
کدخدا صحنه دویدن صغری در حیاط را می بیند و می خندد.
کدخدا: (داد می زند) اصغر ... بیا این مرغه رو بگیر .
اصغر: ( به دنبال مرغ می دود ) عجب مرغ چقریه .
صغری : کیش کیش کیش کیش کیش کیش...
مرغ از این طرف حیاط به آن طرف حیاط می دود . اصغر و صغری ، نوکر و کلفت کدخدا ، به دنبال مرغ از این طرف به آن طرف می دوند .
صدای فور فور وافور با صدای قد قد قد قدای مرغ در هم آمیخته شده است .
کدخدا : (وافور را روی شاخک های کناری منقل می گذارد )خاک بر سرتون . یه مرغ نمی تونید بگیرید .
کدخدا از پله ها پایین می آید . شلوارش را کمی بالا می کشد . به کف دستش تف می کند و کف دست هایش را به هم می مالد و به دنبال مرغ می دود.
مرغ از دست همه فرار می کند . به گوشه حیاط پناه می برد . وارد قنات می شود . صغری به دنبال مرغ نفس نفس زنان وارد قنات می شود . کدخدا هم پشت سرش وارد قنات می شود .
زمان زیادی می گذرد . ... نیم ساعت بعد کدخدا در حالی که با یک دستش صغری را و با دست دیگرش مرغ زبان بسته را بغل کرده است از پله های قنات بالا می آید .
کدخدا : (داد می زند) اصغرررر. برو سور و سات جور کن . بگو آقا بیاد خطبه بخونه .
بساط سور و سات هفت شبانه روز ادامه می یابد .
زن : (درحالی که هق هق گریه می کند و وسایلش را در چمدان می گذارد ) مرتیکه عوضی ندید بدید . فکر کرده من هم مثل اون کلفت پتیاره اش هستم .
بعد از این واقعه سوگلی کدخدا دست پسرش را می گیرد و با یک چمدان روستا را برای همیشه ترک می کند.
معرفی کتاب
شعر روسیه
چنین بود که من سگ شدم
شعری از ولادیمیر مایا کوفسکی
ترجمه بابک شهاب
داشتم دیوانه می شدم!
سراپایم را نیش خشم گزیده بود.
ولی قهر من، آن روز ،
با قهر آدم ها تفاوت داشت :
هوس کرده بودم
کله تاس ماه را بگیرم و
تا می توانم بلایم.
"گمان می کنم عصبی شده ام ،
بد نیست هوایی بخورم ."
ولی در خیابان نیز کسی آرامم نکرد.
زنی آشنا
در باره خوش بودن عصر
جیغی کشید.
در جواب می خواستم چیزی بگویم ،
ولی احساس کردم
که زبان آدمیزاد را از یاد برده ام.
این چه وضعی ست؟
شاید خواب می بینم؟
دستی بر تنم کشیدم:
همان آدم همیشگی بودم
با همان لباس و همان صورت.
دستی بر لبانم کشیدم:
از دو فکم
چهار دندان نیش روییده بود!
صورتم را سریع پوشاندم،
آن طور که گویی بینی ام را پاک می کنم،
و با سرعتی دو چندان
راه خانه را در پیش گرفتم.
از کنار باجه نگهبانی
با احتیاط گذشتم ،
ولی ناگهان
فریاد شخصی کرم کرد:
"پلیس!
آدم دُم دار."
به پشتم دستی کشیدم،خشکم زد!
هزار رحمت به دندان نیش!
زیر کتم ، از پشت،
دمی دراز
همانند بادبزن
تکان می خورد.
چه بلوایی به پاشد!
یکی داد زد،
دورش را گرفتند:
دومی ،سومی ،چهارمی ...
زنی پیر
که پشت هم صلیب می کشیدو
از ابلیس و روح می گفت،زیرپا له شد
و آنگاه که انبوه سبیل های جارو نما
بُراق شدندو
غضبناک حمله کردند،
چهار دست و پا
برزمین افتادم و
پارس کردم:
"هاپ!
هاپ! هاپ!"
انتخاب از کتاب "ساده چون صدای گاو" ولادیمیر مایا کوفسکی ترجمه بابک شهاب انتشارات مینا
بهار ۱۳۸۸
داستان کوتاه
دعوت از نویسندگان داستان های کوتاه و شاعران
مجله ادبی آنتن مطالب علاقمندان به همکاری را پس از بررسی منتشر می کند.مطالب خود را بعد از تایپ در برنامه ورد به نشانی baharsml@gmail.com ارسال نمایید.
مجله ادبی آنتن دو روز آخر هر هفته در وبلاگ فرایند منتشر می شود.
شماره های قبلی مجله ادبی آنتن
بهار اسماعیلی :
نسل زنده به گور
حس آدم هايي را دارم كه گذاشتن شون تا از اندام شون واسه زنده موندن ديگران استفاده كنند؛ نسل بعد!نسل بعد!
نسل ما از همين الان مرده به حساب مي آيد. حتي فسيل هم نه!
آب را براي نسل بعد ...! نفت و گاز را براي نسل بعد...! هنرپيشه و خواننده و نوازنده و نويسندهي نسل بعد....!هي! نفس نكشيم! هوا را براي نسل بعد....!
اين نسل قرباني كه نه زنده به گور است.
امروز سگها هم از التهاب مفاصل درد نميكشند. نفس كه مي كشم استخوانهاي پشتم درد ميگيرد.
سال ها قبل كه ما نبوديم نميدانم چه كساني به فكر ما بودند؟!
امروز پدر هانيه يك دستش را در جنگ از دست داده، پدر مينا مشكلات تنفسي بعد از جنگ دارد. پدر كيميا يك عالم تركش در بدنش دارد و حقيقت اين است كه يك خانواده با برچسب جانباز يا شاهد، يك خانوادهي آسيب ديده است. از نظر روحي، فكري، اخلاقي. نفي كردن، درجه دادن، يادبود گرفتن چه دردي را مرهم است؟
امروز80 درصد دانش آموزان يك مدرسه به علت مشكلات جسمي نسل قبلي كه به فكر نسلهاي بعد بودهاند نميتوانند درس بخوانند.
نسل من و بعد از من از نسل قبل بسيار ممنون است براي آن چه آن روزها ديد و آن چه اين روزها ميبيند.
4 ساله كه بودم پسر جواني را از كنار مادرش به زور داخل يك كاميون كه پر از پسرهاي ديگر بود بردند و مادر با چادر دنبال كاميون ميدويد،گريان. ماشين رفت او خاكي روي زمين نشست. پسرش را براي سربازي به جبهه بردند. بعدها يادم ميآيد كه هميشه اعلام ميكردند كه همه داوطلبانه به جبهه ميرفتند.
9 ساله كه بودم در يكي از پاركهاي تهران _ تابستان بود آنطور كه يادم مانده_ ميز و صندلي مي چيدند. چراغاني بود و شيريني و .... .ميگفتند اولين گروه آزادگان را ميآورند.
23 ساله كه بودم خانمي ميگفت شوهرش اسير جنگي بوده،مثل بچهها مي ماند و هيچ چيز را جدي نميگيرد و در لحظه خوش است.
اين روزها پدر هانيه را ديدهام. روز ثبت نام زهرا گفت پدرم شهيد است. ليلا گفت روزهاي امتحان پدرش كه در جنگ آسيب ديده حالش بد بوده و مدام در بيمارستان بودند.
زندگي است ديگر! بايد از نسلها گذشت. براي آينده. بايد به فكر نسل آينده بود و روزي كه از آن هم بگذريم باز زندگي ادامه دارد.
یادداشت یکم:
از بچگی همیشه عاشق کتاب بوده ام. یادم می آید روز تولدم که می شد، همیشه بیشتر از اسباب بازی یا کفش و لباس، کتاب خوشحالم می کرد. کادوی دایی را می گذتشتم آخر همه باز کنم، چون از همه بهتر بود... کتاب بود... و چند دقیقه بعد... وسط شلوغی و بزن و بکوب تولد، من، یک گوشه ی اتاق، نه چندان دور از هیاهوی جشن تولدی که مال من بود، توی کتابم غرق بودم: روباه دم بریده، درخت بلورین، آلیس در سرزمین عجایب... البته این آخری را پدر خریده بود. روزی که برای آزمایش تیروئید رفته بودیم خیاان فلسطین، ۱۰ یا ۱۱ ساله بودم. این روزها متن اصلی اش را می خوانم. زبان را هم از پدر دارم. جای شکر و شگفتی است که در همان عوالم بچگی، ۵، ۶ سالگی، با وجود این که نه درکی از اهمیت ماجرا داشتم و نه حوصله ی نشستن پای درس پدر و رها کردن بازیگوشیها، با برادرم پای درسش می نشستیم... کمی شوخی، کمی بازی، گاهی هم زور و اجبار پدرانه! ... حالا برادر تدریس می کند، من ترجمه! خدا پدر را خیر دهد!
البته فقط عاشق خود کتاب نبودم، کتابفروشی، بوی کتابفروشی، بوی کتاب تازه و کهنه، بوی کاغذ و هرچه را که به کتاب ربط پیدا می کرد دوست می داشتم. آرزوی کودکی ام بود - و هنوز هست - که یک کتابفروشی، انتشارات یا نشریه داشته باشم. یافتن دوستانی اهل خواندن، نوشتن، اندیشیدن... تا بخوانیم و بنویسیم و بیندیشم، و خوانده ها و نوشته ها و اندیشه های یکدیگر را با هم و با دیگران تقسیم کنیم... امروز کمی از این آرزو برآورده شده - کتابفروشی را هنوز ندارمُ ولی کتابفروش شده ام. اما مهمتر از آن، دوستانم را یافته ام. با هم می خوانیم، می نویسیم... می اندیشیم. ما اندیشه ایم و اندیشه خود ماست. ما چیزی جز اندیشه هایمان نیستیم.
باری، آنچه پای من را به این کتابفروشی باز کرد، یک اتفاق... نه! اتفاق را قبول ندارم - یک معجزه بود. مدتها می رفتم و می آمدم، گاهی کتابی هم - اگر جیبم پر!! بود - می خریدم. آرزوی کودکی را بسیار دور می دیدم (هنوز هم دور است، ولی نه آنقدرها). کتابی می خریدم و می رفتم. تا روزی که آگهی را روی شیشه ی در دیدم، فروشنده قبلی می رفت و نفر جدید لازم بود: «فروشنده کتابخوان نیازمندیم ۴ تا ۹ شب». آگهی به من گفت، این شغل مال توست! رفتم تو... یک ماه نشد، دیدم این یکی - برخلاف همه آگهیها - راست گفته بود: من کتابفروش شدم!
مجله ادبی اینترنتی آنتن
شماره دوم پنجشنبه و جمعه۲۳ و ۲۴ /مهر ۱۳۸۸
با این عناوین
از مدایح با صله تا مدایح بی صله
نوبل صلح
شعر معاصر ایران
شعر خاورمیانه
شعر خاوردور
معرفی کتاب
دعوت تحریریه آنتن از نویسندگان شعر و داستان کوتاه
از مدایح با صله تا مدایح بی صله
خواجه شمس الدین حافظ شیرازی
|
|
|
|
احمد شاملو
اندیشیدن
در سکوت.
آنکه می اندیشد
بناچار دم فرو می بندد
اما آنگاه که زمانه
زخم خورده و معصوم
به شهادتش طلبد
به هزاران زبان سخن خواهد گفت.
شعر معاصرایران
شعری از بهار اسماعیلی
ذهن
خاطرات را
عق می زند
دلم
برای آمدنت ...
دلم برایت ...
عق می زنم.
...
هی !
بوی استفراغ می دهی .
فردیس ۱۰ مهر ۱۳۸۸
شعری از حامد کاظمی
یک فنجان
قهوه ی تلخ است،
زندگی
دوست داشتی شکر بریز؛
اما،
اگر ریختی
انتظاری از عطر مست کننده
و طعم بی همتای قهوه نداشته باش!
دیگران هرچه می کنند، بکنند؛
قهوه ی زندگی را
با شکر و شیر،
با هزار چیز دیگر،
با شکر و شیر مصنوعی،
با هزار چیز دیگر مصنوعی،
شیرین می کنند؛
و نمی دانند،
آنچه که می نوشند
دیگر قهوه نیست،
زندگی هم نیست!
سرد هم شده!
...
فنجانت را سر بکش،
داغ، خالص، تلخ،
این است زندگی.
قهوه که سهل،
شوکران هم باشد؛
خودِ زندگی است!
۱۰ مهر ۱۳۸۸
قطعه هنری
شعری از بابک اسماعیلی
از کتاب "دارم ماه می شوم ...آبله رو "
من خودم را پیرایش می کنم
مثل یک قطعه چوب
که خودش را می تراشد
و در جستجوی قطعه ای چون خویشم
که او هم خودش را تراشیده باشد
می دانم که خودم را دارم می زایانم
شده ام قابله خودم.
با دست های خودم
خراش می اندازم بر قطعه ای که نامش " خود " است
این تولد پر شکوهی است
وقتی تبر بر ریشه ام خورد.
ماندم
تمام نشدم
شدم قطعه بدون ریشه
...
دارم تابلو می شوم
شاید یک اثر هنری
که در طول سده ها ارزشش بیشتر می شود
این خراش ها خراش های حادثه نیست
خود من دارد قطعه را
کنده کاری می کند
فقط چهره ام مانده
با پا هایم
اول پایم را رها میکنم
چهره ام بماند برای بعد
وقتی تبر به ریشه ام خورد
بی ریشه شدم
اما پا هایم ستون شدند
و به جای ریشه
چسبیدند به زمین
دارم ریشه می دهم
پا هایم دارد ریشه می دهد به زمین
ستون زده ام
ستون شده ام
پیرایشگری می کنم
با دستانی که
تبر به دست دارند
این بار تبر به دست من است
تهران زمستان ۱۳۸۷
شعر خاورمیانه
شعری از نزار قبانی
روزی که به مردی برخوری
که یاخته های تنت را به شعر بدل کند
و با پیچش مو هایت شعر بسازد
روز ی که به مردی برخوری
که قادرت کند ـمثل من ـ
با شعر حمام کنی
سرمه بکشی
و موهایت را شانه کنی
آن روز می گویم :تردید نکن
با او برو
چون برایم مهم نیست مال من باشی یا مال او
مهم اینست
مال شعر باشی
از کتاب صد نامه عاشقانه نزار قبانی ترجمه رضا عامری نشر چشمه چاپ ۱۳۸۸
شعر خاوردور
دو شعر از سی شی ین
۱. راهپیمائی
هر وقت تنها قدم می زنم
عصای سیاهم را بلند می کنم
و آن را محکم
به پوسته ی سرد و سفت زمین می کوبم
شاید مردمانی در آن سوی کره ی خاکی
پژواک ضعیف آن را بشنوند
و خبردار شوند که من هم هستم!
۲. جوانکی که ستاره می چید
روزی روزگاری
جوانکی در حال چیدن ستاره ها
از نردبان پائین افتاد
کهکشان به او خندید
زمین به او خندید
خبرنگاران ناشایست ترین صفت ها را زینت نامش کردند
و به او خندیدند
هزار سال بعد موزه ی شهر مجسمه ای از جوانکی ساخت
که ستاره می چید
و در دست چپ "گرگ آسمان" (۱)
و در دست راست "زن بافنده" (۲) را در مشت گرفته بود
دور کمر مجسمه کمربندی به چشم می خورد
با سه ستاره ی درخشان
این ستاره ها زمانی به همان "شکارچى" (۳) تعلق داشتند
که جوانک نگون بخت را با تیر خود به زمین افکنده بود.
پانویس:
۱ و۲ و۳ : نام سه صورت فلکی به زبان چینی.
.انتخاب مطلب از وبلاگ زمزمه های دختر ساهو . برای دیدن وبلاگ اینجا کلیک کنید
کافی شاپ نوشت
...تنهایی واژه شکوهمند این روزهای من است
بابک اسماعیلی
حس ترس از تنهایی،در کودکی لرزاننده ترین احساس ها بود.روزی که در خیابان گم شدم،اولین باری باری بود که ترس از تنهایی را تجربه کردم و اشک ریختم... نوجوانی عمدتا در تنهایی گذشت.به جز آن زمان ها که با تنهایانی شبیه خودم بازی می کردم...آتاری،فوتبال، والیبال،خیابان گردی های بعد از مدرسه ... زمان هایی بودکه با تنهایانی از جنس خودم سپری می کردم.آن روزها درک روشنی از تنهایی نداشتم و نداشتیم.روز های جوانی،بیکاری،دانشگاه،کار ... هم با تنهایانی شبیه خودم سپری شد.از بس فرصتی برای خود شناسی نداشتم،نمی فهمیدم آنچه دچارش هستم تنهایی است.زمان می گذشت و لایه به لایه با تنهایی آشنا می شدم و درک نمی کردم ...دهه سوم زندگی دهه تنها تر شدن بود.همه بودند اما روز به روز تنها تر شدم ... با سرعت نور ... و این روز ها تنهایی با مفهوم کامل تری در ذهنم ته نشین شده است.دیگر می دانم تنهایی مترادف با گم شدن نیست.تنهایی مترادف با در خلوت خود بودن نیست.تنهایی معنایش این نیست که نزدیکترین هایت را از دست بدهی ... تنهایی واژه شکوهمند این روزهای من است ... تن ها درکنار تواند.
یکی دوستت دارد،یکی عاشقانه دوستت دارد،یکی چشمهایش را به چشمهایت سنجاق می کند،یکی دوست دوران کودکی است،یکی منافعش با تو تامین می شود،یکی به تو وابسته است،یکی به تو دلبسته است،یکی با تو همراه است،یکی دوست است،یکی می خواهد سر به تنت نباشد،یکی حسادت می کند،یکی لجبازی می کند،یکی بودنش را در نبودن تو تعریف می کند، ... اما با همه این ها تنهایی. تنهایی و هدف در مختصات هندسی واژه ها نسبت مستقیم دارند، هر چقدر هدفت پررنگ تر می شود،تنها تر می شوی و اطرافیانت بیشتر با تو غریبه می شوند ... گفتگو هم کفاف نمی دهد ... قدرت تفکیک بیشتر از پیوند را بطه هاست.هر چه زمان می گذرد پروژه عادی سازی رخ می دهد.دلایل اولیه با هم بودن فراموش می شود. حاشیه ها رخ می دهند ... هر چه بیشتر حاشیه ها تولید می شوند، تو تنها تر می شوی،تا روز ی که همه، اهداف مشترک را فراموش می کنند.آن روز تو تنها ترین می شوی ...
هدفی که عادی شده است، هیجان تولید نمی کند.باز تعریف اهداف مشترک بین من و تو الزامی است (1) .
(۱)بخشی از کتاب شاگرد کشی نوشته بابک اسماعیلی که به زودی منتشر می شود.
دعوت از نویسندگان داستان های کوتاه و شاعران
مجله ادبی آنتن مطالب علاقمندان به همکاری را پس از بررسی منتشر می کند.مطالب خود را بعد از تایپ در برنامه ورد به نشانی baharsml@gmail.com ارسال نمایید.
مجله ادبی آنتن دو روز آخر هر هفته در وبلاگ فرایند منتشر می شود.
شماره های قبلی مجله ادبی آنتن